تقدیم چشم های تان

چند سلام

شبیه تپش قلبم.

و این هم یک تکرار دیگر!

عروسک های سرخ

برای دیدن رقصت تمام شهر می میرد

برای خشکی چشم سیاهت بحر می میرد

از اینکه چشم هایت را فرشته در هوا می خورد

تمام شب ستاره با خودش از قهر می میرد

برای آنکه آسوده تر از آب روان باشی

تمام موج ها در چشم های نهر می میرد

از اینکه پیش پایت لا اقل نابود می گشتم

تمام تلخی و آدم کشی زهر می میرد

از اینکه دستهایت را عروسک ها به من می داد

عروسک ها شبیه روسپی، بی مهر می میرد

       سلام سبز!

             سلام زرد!

سلام سیاه!

تمام سلام ها به پاس سر زدن های تان و به پاس سر نزدن های دیگر دوستان و به پاس محبت های دست های تان. اما من می روم. اما من می روم از اینجا. من می روم جای دیگر تا برگ های چناری و نور نارنجی خورشید دیگران را به پیامبری بگیرم. تنهایم نگذارید و با من یاری کنید.

www.khawary.blogfa.com

زنده باد!

و این هم یک غزل از لکناهو و یک دوبیتی آسمانی:

منی از لکناهو

"من" خلاف همه ی میل خدا می رقصد

یا به عشقت همه ی فاصله را می رقصد

یا شبیه زن رقاصه ی از لکناهو

در ردیف غزل گام شما می رقصد

"من" برای فن دزدیدن یک بمبیرک

روی هر شاهپر گلبته ها می رقصد

یا شبیه تن لرزنده ی یک کاج بلند

"من" در این دهکده بی چون و چرا می رقصد

"من" زن است؟ نه به خدا! من زن نیست

زن در این دهکده در خون وفا می رقصد!!!

من آسمانم

لبانت سارق گل ها، فرشته!

تنت دریاترین دریا، فرشته!

و امشب با دو چشم ماهتابی

نشستی در تنم تنها، فرشته!

سه نقطه...

           بعد ادامه...    

نوشته:

یک تا زن

فتاده کنج اتاقی شبیه یک دامن

سپرده خواب خودش را به دست توفان ها

شکسته جرئت خود را دو باره در هاون

نشسته سر به گریبان؛ نشسته رو به خدا

نشسته پشت دریچه بدون یک روزن

اتاق نیست تهی دختری در آنجا نیز

شبیه شبپره ها می زند شتابان خیز

بدون آنکه بداند چه ماجرا امشب...

کمی به خنده جلو می رود کمی به عقب

بدون آنکه بداند چه ماجرا امشب

فروخت کودکی اش را به راه یک مذهب

بدون آنکه بداند به بیک مکتبی اش

تمام بوسۀ مادر و مشق دیشبی اش

فقط به یک شب بی ماه و بی ستاره و شور

گرفت صورت شوهر ولی به هیئت گور

بهار هفتم عمرش چقدر با هیجان

فروخت نوبت خود را برای فصل خزان

سکوت مرگیی مادر شکست با تب تیز

و حرف های شکسته پرید از لب ریز

"چرا نشسته برون از اتاق اهریمن؟

"چرا شبیه پدر در حظور چندین تن؟"

و حرف های پریشان دخترک می گفت:

"نمی ... نمی... ﻨَ... نمی دانم این چرا اصلاً"

***

سکوت، واهمه، تردید، غم، پریشانی

لباس دایم خود را اتاق کرد به تن

***

پدر نشسته برون از  اتاق می گوید:

"گناه کرده پدر لعنتی... بلی... قطعاً

"بگیر بوسه از این سیب نا رسیده ی من

ببخش کرده ی او را..." گرفت از دامن!!!

شنید مادر دختر گزید ناخن ها

شنید مادر دختر کشید این شیون:

"گزید نیمه ی سیبی؛ گزید نیمه ی من"

***

سه نقطه...

           باز ادامه...

نشسته یک تا زن...

پسر (١)

وقتی که ماه از سر دیشب عبور کرد

یک زن برهنه در بغل من ظهور کرد

ساعت ولی به خاطر من نیست چند بود

در فکر من  تجاوز لطفش خطور کرد

چشمان او که در صدد کشتن من است

دست مرا ز کتف او آهسته دور کرد

بعداً، برهنه رفت، و آرام پشت میز

دستی کشید موی خودش را که جور کرد

قلب مرا کشید، و مانند موی بند

بر موی خویش بست، و خود را دِکور کرد

پسر (٢)

وقتی که ماه از سر دیشب عبور کرد

قهر شما به هیئت دوزخ ظهور کرد

ساعت ولی به خاطر من نیست چند بود

در فکر تو  شکنجه و قتلم خطور کرد

قهر شما که در صدد کشتن من است

دست مرا ز کتف تو آهسته دور کرد

بعداً، گرفت جسم مرا قطعه قطعه کرد

پرتاب کرد پشته از کشته جور کرد

ترمیم... پس دو باره مرا قطعه، قطعه کرد

ترمیم تا... به شهر مرا برده گور کرد

... در سلسله آمدن ها و رفتن ها، درست ٢٨سال قبل، در ١٨ اردیبهشت ماه سال ١٣٥٩ خورشیدی در دهکده بنام گذر نعمت بای در ولسوالی دهدادی ولایت بلخ به دنیا آمدم. آخ! ای کاش می شد.... آیا از همان روز_ نه از همان لحظه_ تا به حال به جز درد سر چیزی به دنیا داده ام؟ یا به جز از درد سر از دنیا چیزی برده ام؟ ببخشید که تا هنوز... و ادامه دارم.

ببخشید....

دو غزل و هیچ....

غزل

یک هیچ، باز پشت پیانو نشسته بود

درگیر با کلید پیانوی خسته بود

رقصید پنجه های ضعیفش بروی تخت

اما کلید ها همه گی با تو بسته بود

موسیقیِ بلند قدم های رقص تو

... سو، لا، سه های تار دلش را گسسته بود

کرسی، کلید، تخت و پیانو، اتاق، شهر

با خاکفرش رقص شما خوب رسته بود

وقتی که ساز نیز به پایت به رقص شد

آهسته مرد خاست، دو پایش شکسته بود

غزل

کمی اگر که نگاهی شما امان می داد

عروس روسری سبز خود تکان می داد

اگر که معجزه می شد، تمام رنگ بهار

مجال بوسه زدن را برای تان می داد

و بعد دادن بوس از گلوی قلیانیش

شگوفه چشم خودش را به آسمان می داد

لباس سبز تنش را به باغ شب می داد

و سیب سبز بهاریش را نشان می داد

اگر که باز دلش یک کمی به ما می سوخت

درخت سبز تنش را برای مان می داد

کنار عینک او را کمی که نم می زد

در ازدحام غزل های خود قدم می زد

و حرف نام ترا تا که در غزل می دید

چه سر به سر به سرش یاد محترم، می زد

و گرد نام ترا حلقه می کشید از عشق

و روی نام خودش را قلم، قلم می زد

کمی به نام تو می زد؛ کمی به نام خودش

شراب نام ترا خوب منسجم می زد

و صبح زود به هر شهر و جاده عابر شد

و جام آخر دیشب دلش به هم می زد

و حرف مضطربش را شبیه رگ هایش

به بیت آخر شعرش چه بد رقم می زد

خانم سلام! گرم و گرامی و شاد باش

پیوسته در هوای همین اتحاد باش

با یک علیک چشم براهیی ما ببند

بر چشم های خسته ی ما اعتماد باش

گاهی بیا و یک دو دقیقه کنار من

بر شعر نا مرتّب دیشب سواد باش

بی تو به قافیه چقدر خط کشیده ام

بنشین و در ردیف غزل امتداد باش

پیوسته در میان غزل های من برقص

پیوسته عشق را و غزل را نماد باش

رفتی چقدر فلسفه ی عشق کشته شد

گفتی: برو به فلسفه بی اعتقاد باش

***                      

هرگز به فکر بسته ی مضمون من مشو

اصلاً برو و مطرح یک بحث حاد باش

...و این هم یک نیمچه دو بیتی.

        سلام!!

               سلام!!!

تشکر از تمام خواننده گان گرامی و به ویژه از آنهاییکه با دست سبز در کوبی می کنند. این بار با یک تجربه متفاوت در خدمت استم. امیدوارم که لذت ببرید.

موسیچه

غزل

در انزوای شب

امشب دلم براه شما دود می شود

چون عابریکه هیچ نیاسود می شود

از جاده های مزدحم خاطرات تان

پای پیاده رفته و نابود می شود

ترسم که در ورای غزل های ناب تان

جایش شبیه نقطۀ محدود، می شود

بی یاد تان تمام وجودم... نه خاطرم!

خالی تر از همیشه و مردود می شود

دلگیرم از تمام غزل های دفترم

وقتی که بال شبپره مسدود می شود

                 ++++

دلگیرم از ستاره چو در انزوای شب

مهتاب در نگاه تو مفقود می شود

حامد خاوری

٢٥ دی ماه ١٣٨٦